Wola

Fabryki

ZAKŁADY CEGIELNIANE I FABRYKA DACHÓWEK „BRACIA SCHNEIDER” Drukuj

 

 

ZOBACZ GALERIĘ ZDJĘĆ ->

 

ul. Górczewska

 

Zostały założone w 1903 r. w Jelonkach pod Warszawą przez Józefa (1865-1933) i Jana (1875-1944) Schneidrów. Liczący 21 włók teren, bogaty w złoża gliny, sięgał stacji kolei warszawsko-wiedeńskiej we Wlochach. Surowiec na dachówki, poddawany był procesowi szlamowania, który powodował wypłukanie z gliny tzw. margla, czyli kamieni i najdrobniejszych cząsteczek wapnia. Dzięki temu produkowane tutaj dachówki oraz różne gatunki cegły, odporne były nie tylko na działania atmosferyczne, ale także uderzenia.  

 

Kapitał zakładowy wynosił 700 tys. rb., a zatrudnienie do wybuchu I wojny sięgało 600 robotników. Zakłady zaopatrywały w cegłę nie tylko pobliską Wolę, która w tym czasie stawała się już przemysłowym przedmieściem Warszawy, podniesionym wkrótce do rangi dzielnicy, ale całą Warszawę i okolice. Ich wyroby nagradzane były licznymi dyplomami i medalami na europejskich i światowych wystawach przemysłowych, m.in. na odbywającej się w 1908 r. Wystawie Przemysłowej w Częstochowie otrzymała Srebrny Medal za dachówkę, którą gratisowo pokryła budynki Wzorowej Zagrody Włościańskiej. 

 

W 1906 r. zakłady całkowicie zniszczył pożar wywołany uderzeniem pioruna. Odbudowane i znacznie rozbudowane, już w następnym roku podwoiły dotychczasową produkcję i pokryły wywołane pożarem straty. Zainstalowany w nich silnik o mocy 100 KM, poruszał maszyny i liczne urządzenia, w tym mieszadła do gliny i transportery cegieł, dachówek i rurek drenerskich, produkowanych w kilku kolorach. Dobrze opłacani robotnicy cegielni nie przyłączali się do częstych strajków organizowanych w większości wolskich fabryk od rewolucji 1905 r. do ucieczki Rosjan ze stolicy w 1915 r., przez co zakład z tytułu przestojów nie ponosił strat. Oficjalna nazwa firmy brzmiała Zakłady Cegielniane i Fabryka Dachówek p.f.„Bracia Schneider” w Jelonkach.  

 

Po I wojnie światowej, nazwę zakładu uproszczono i brzmiała ona: Cegielnia Braci Schneider „Jelonki”; zatrudniała już tylko ok. 250 robotników, zatrudnie się zmiejszało z uwagi na wyczerpywanie złóż gliny. Przetrwała do wybuchu wojny we wrześniu 1939 r. Kolejno odeszli jej właściciele: Jan (1895-1944), Kazimierz (1896-1974) i Janusz (1820-1976) Schneidrowie. Chlubą rodziny był niewątpliwie Alfred Schneider (1898-1919), ułan szwadronu Województwa Warszawskiego, który zginął w obronie ojczyzny. Był on synem Jana i Emilii z Hornów (1875-1953).  Encyklopedia Warszawy (1975) – jako datę założenia firmy podaje rok 1864, natomiast „Tygodnik Ilustrowany” (1906) - 1903 r.


 

 
 

Reklama

No images