Wola

Fabryki

MIEJSKA PIEKARNIA MECHANICZNA Drukuj
 
 
 
 
ul. Prądzyńskiego  5/7 
 
 
Powstała w 1923 r., w wyniku uchwały Rady Miejskiej Warszawy. Z braku funduszy projekt czekał na realizację do 1927 r., kiedy to, dzięki inicjatywie ówczesnego prezydenta miasta – Zygmunta Słomińskiego, przystąpiono do budowy na podarowanej przez miasto działce przy ul. Prądzyńskiego. Budowa trwała 2 lata. Piekarnia została wzniesiona według projektu inż. Wacława Paszkowskiego (1881-1950), profesora i dziekana Politechniki Warszawskiej, twórcy konstrukcji stalowych i żelbetowych. Obiekt składał się z dwóch zasadniczych części. Pierwszą stanowiły składy mąki, zajmujące trzy górne piętra budynku głównego. Na pierwszym piętrze zainstalowano urządzenia do mechanicznego wyrabiania i mieszania ciasta. Natomiast na parterze ciasto porcjowano, ważono i formowano w bochenki. W drugiej, parterowej części, znajdowały się piece sprowadzone z paryskiej fabryki Lidon. Każdy z nich posiadał licznik odmierzający liczbę upieczonych bochenków, nie wymieniając urządzeń kontrolujących temperaturę i parowanie wypieku.   
 
 
Produkcja dzienna przewidywała wypiek 90 ton ciasta. Do tego potrzebnych było ok. 6 wagonów mąki. Przy tak wielkich możliwościach przerobowych, w piekarni zatrudnionych było zaledwie 14 osób personelu. Wszyscy pracownicy posiadali świadectwa zdrowia, weryfikowane w przewidzianych przepisami odstępach czasowych. Przed przystąpieniem do pracy codziennie dbywali kąpiel, zobowiązani byli do noszenia specjalnych białych uniformów oraz czepków na głowy. 
 
 
Mąkę do piekarni zamawiał Wydział Zaopatrzenia Urzędu m. st. Warszawy. Przed wypiekiem była ona dokładnie badana przez laboratorium piekarni, dopiero wtedy kierowana do produkcji. Pierwszym dyrektorem - z nominacji prezydenta Warszawy - był inż. Jan Szczodrowski, znany wcześniej jako działacz spółdzielczy. Piekarnia miejska miała dostarczać pieczywo przede wszystkim instytucjom społecznym, domom dziecka i ludziom niezamożnym ze wszystkich stołecznych dzielnic i okolic Warszawy. Spełnienie tego warunku zapewniał własny transport samochodowy, w liczbie 45 półciężarówek, docierających nawet do najodleglejszych miejscowości podwarszawskich. 

 
 

Reklama

No images